Kai ligt weer in zijn kamer op zijn bed. Nadat hij zijn zwaard opgepoetst heeft, gaat hij liggen op zijn bed. Na zoveel informatie moet hij even liggen en nadenken.
“Kinwei Hsien stinkt”, Roept Wingchueng eruit wanneer hij Kinwei ziet.
“Nee! Wingchueng Wong stinkt”, Roept Kinwei terug.
“Jullie stinken allebei”, zegt Tiffany, de vrouw van Kinwei, en komt naar Kinwei toegelopen.
Dat waren een van de fragmenten dat Kai nog steeds in zijn hoofd doorspookt. Hij is verbaasd over het feit dat de chinezen van de boerderij zo met elkaar omgaan. Alsof iedereen vrijuit met spreken en elkaar mag beledigen. Dit is Kai niet gewend. Van kleins af aan heeft hij geleerd om je strict disciplinair en formeel op te stellen, vooral wanneer je tegen je meerdere zit te praten. Maar hier in deze boerderij lijkt het alsof er geen meerdere zijn, niemand is belangrijker dan de ander. Iets wat Kai nog makkelijk kan bevatten.
Aan de andere kant, deze groep mensen zijn erg gastvrij en vriendelijk. Kai krijgt een gevoel van binnenuit, wat hij niet vaak heeft gevoeld. Sterker nog, nog nooit heeft gevoeld. De boerderij doet hem terugdenken aan vroeger. Toen hij nog een klein kind was. Hij herinnert zich nog de tijd, toen hij nog heel erg klein was, voor zijn 4de levensjaar.
Kai denkt terug aan vroeger aan zijn oma. Zijn oma had ook een boerderij. Hij zag daar ook allerlei dieren, maar hij mocht toen niet met de dieren of gewassen mee bemoeien. Nee, Kai daarentegen moest andere dingen doen. Hij kreeg een zwaard, daarmee mocht hij mee spelen. Na een tijdje was hij zelfs verplicht om zijn zwaard te oefenen. De rest van de gedachten zijn minder duidelijk, want Kai doet zijn ogen dicht en rust.
“You alone are my heeeaaarts desire and I looong to wooorshiiip yoouuuu!”
Kai wordt wakker van het geluid van buitenaf en vraagt zich af wat er aan de hand is. Snel pakt hij zijn zwaard en gaat hij naar buiten. De geluiden komen vanaf het lege veld. Kai sprint ernaar toe.
“Wat is er aan de hand?”, vraagt Kai wanneer hij de groep mensen van de boerderij ziet.
“ow niks, we zingen alleen maar wat, dat doen we vaak in de avond. Even bij elkaar komen om te zingen. Dat is gezellig en leuk”, Zegt Lise.
“Zingen? Was dat… zingen?”, vraagt Kai zich af: “Jullie klinken anders dan zingen.”
“Dit is westerse muziek. Chinese muziekstijl is inderdaad anders. De tonen, geluiden en zelfs de instrumenten klinken heel anders dan Chinese muziekstijl. Voor ons was het ook even wennen, maar na een tijdje wisten wij het wel te waarderen.”, Zegt Kinwei.
Kai luistert nog even mee met de liederen die de groep aan het zingen is. Iedereen zingt mee. Dit is zo anders dan dat Kai gewend is. De klanken klinken zo anders, maar toch, Iedereen lijkt blij en gelukkig te zijn wanneer ze zingen. En langzamerhand begint Kai de melodieën te kennen van de liederen. Hij weet niet waarom, maar begint langzaam mee te neuriën.
“Kai, waarom probeer jij het niet een kee?”, Vraagt Kinwei aan Kai. Kai kijkt een beetje raar, hij heeft in de chinese muziekstijl al heel weinig gezongen, en nu nog in westerse stijl. Maar na aandringen van de groep probeert Kai toch enkele zinnen mee te zingen. Kinwei leert hem enkele makkelijke zinnen van een liedje. Kai vind het moeilijk om de klinken en woorden uit te spreken, maar hij geeft het niet op. Een taal van een niet-chinese volk mag toch geen probleem van mij, een trotse elite-chinees zijn, denkt hij bij zichzelf.
“Ok, probeer het nu zelf eens”, Zegt Kinwei en hij roept de anderen om mee te luisteren. Het wordt even stil. Yoki begint op de orgel te spelen. Kinwei geeft het teken dat Kai kan beginnen met zingen.
“Als Een Hert dat VERlANGT naar Water, zo verLANGT mijn ZIEL naar U!!”, Begint Kai en hij doet zijn best. Hij beseft niet dat zijn stem over is geslagen en ook valse noten eruit krijst.
“U Alleen kunt mijn Hart vervullen…….”, Kai stopt abrupt wanneer hij opeens beseft dat iedereen zit te lachen.
Een vlaag van woede komt in Kai en met een simpele polsbeweging zwaait hij het zwaard uit zijn houder. De houder vliegt tegen een boom en blijft steken in de boomschors. Zijn zwaard richt hij op de groep mensen met een boze autoriteitsblik. De groep schrikt is blijft verstijfd stil staan. Wanneer Kai tot bezinnen is, beseft hij dat hij dit niet moet doen. Deze mensen zijn van zijn eigen volk, die wat westerse invloeden heeft. Ook moet Kai een plaats blijven hebben om te verblijven in dit grote westerse gebied. En nogmaals, hij heeft zijn identiteit nog niet laten zien, dus deze mensen weten nog steeds niet wat voor respect hij verdiend en geniet.
“Ik ben wat moe.. ik denk dat ik even moet rusten.”, Zegt Kai onhandig tegen de rest en hij loopt weg.
“Wacht!”, roept iemand naar hem toe. Wat nou weer! Denkt Kai bij zichzelf en hij kijkt wat boos de andere kant op.
“Dit ben je nog vergeten.”, Zegt Lise tegen Kai en hij geeft hem zijn zwaardhouder. Kai weet even niet wat hij moet zeggen, snel pakt hij de houder en zet hij zijn zwaard goed. Zonder wat te zeggen gaat hij weg.
“Niet echt een sociaal type.”, Zegt Lise.
“Niks aan de hand, gewoon een klein misverstandje. Denk dat hij nog even moet wennen, laten wij maar verder gaan met zingen.”, Zegt Kinwei. De rest stemt toe.
Kai hoort de mensen weer zingen. Hij weet niet waarom, maar hij lijkt het wel niet erg te vinden dat ze zingen, ook al kan hij ze duidelijk horen in zijn kamer. Ook al wilt hij graag slapen, hij kan het maar niet laten om aandachtig te luisteren naar de muziek. Het lijkt wel alsof hij wilt meeluisteren en zelfs wilt meezingen. De muziek brengt hem als het ware tot rust, een andere rust dan dat je krijgt bij slapen. Dit is een rust dat niet fysiek is… maar even later wint het fysieke deel van zijn lichaam toch en doet hij zijn ogen dicht.